W swojej własnej drodze, ale też towarzysząc innym kobietom w ich procesach, niezmiennie widzę, że ten dylemat jest nieodzownym elementem rozwoju. Pragnąc zmiany, bycia naprawdę sobą, życia zgodnie z własnymi potrzebami i wartościami, napotykamy w sobie niezrozumiały nam wewnętrzny opór. Świadomie nie chcemy już wierzyć w niektóre przekazy z rodziny generacyjnej. A jednak przez życie wiedzie nas nieświadome pragnienie wywiązania się z lojalności wobec rodziny pochodzenia i życia zgodnie z obowiązującymi w niej regułami. Nawet jeśli nam nie służą.
Ilekroć próbujemy działać niezgodnie z tymi rodzinnymi przekazami, pojawia się poczucie winy. Bodziec, który trzyma nas w niezmienianiu niczego, w pozostawaniu lojalnym. Gdzieś głębiej w sobie wierzymy, że działając autonomicznie, zdradzamy wartości rodziny, przestajemy być jej częścią. Przestajemy do niej przynależeć. A jak pozwolimy sobie wejść jeszcze głębiej, możemy dostrzec, że boimy się utraty swoich korzeni. Od tego już bardzo blisko do lęku przed niebyciem.
Z pomocą może przyjść tu zrozumienie głębszego sensu zaszytego w owej lojalności. Jest ona niewidzialną nicią, która splata mnie z poprzednimi pokoleniami. Gdzie przędzą są przekazy międzypokoleniowe – wypracowane reguły i zasady, sprzyjające przetrwaniu i dobremu życiu. To sposób na zatroszczenie się o kolejne pokolenia poprzez przekazanie im życiowych mądrości. Lojalność jest więc formą bliskości, więzi i miłości do moich przodków. Daje ona poczucie, że nie jestem sama w świecie. Że jestem częścią czegoś większego, pewnego kontinuum.
… i tu pojawia się miejsce właśnie na Ciebie …
Tak na to patrząc, przynależysz nie tylko do przeszłości, ale również do przyszłości. W swoim tu i teraz możesz współtworzyć ten przekaz rodzinny dalej. Zostawiając w przeszłości to, co już nie pasuje do kontekstu, w którym żyjesz, do Twoich wartości i potrzeb. Możesz zobaczyć siebie jaką Tą, która łączy pokolenia. Te, które były lub być może jeszcze są, z tymi, które następują po Tobie i tymi, które dopiero będą.
Mnie to zaprasza do wzięcia jeszcze większej odpowiedzialności. Czuję mocno, że jestem częścią tego systemu. Jeszcze bardziej, właśnie wtedy, kiedy z miejsca swojej autonomii go świadomie współtworzę. Kiedy dzisiaj wypracowuję swój wkład w rodzinne przekazy dla przyszłych pokoleń. Tu czuję, że mam swoje korzenie i skrzydła.
Jaką mądrością Ty chcesz się podzielić ze swoim rodem, z pokoleniami, które będą po Tobie? Co wybierasz dzisiaj by wzmocnić z dotychczasowego przekazu jako zasób, a co chcesz przetransformować?
Z inspiracją,
Marta